Op Persoonlijke Titel:

WELKOM

op het loggedeelte van Op Persoonlijke Titel. Ervaar hier het wel en wee van Zoe, Robijn, Hansadutta, en BroevaHaro.

Deze weblog is begonnen als slap aanhangsel van de site van de dode koning BroevaHaro. Voor de dode koning en de schrijvers aan zijn ronde tafel klikt u hier.
Voor de grappige, romantische, vertedererende, cynische, liefdevolle, bloedstollende, en uit het leven gegrepen verhalen verwijs ik u door naar hier onder.
Veel plezier.

Van het hokje tussen het schip

Gezegend met een blakende gezondheid. Ja, dat mag ik wel zeggen. Ik sta er niet eens bij stil dat ik iets zou kunnen krijgen. Gewoon iedere dag de medicinale druiven innemen en je bent verzekerd van een gelukkig leven zonder allerlei aandoeningen.

Melek’im houdt zich daar niet zo aan. Die eet liever gezond en doet aan sport. Waar ze geen rekening mee had gehouden was dat je met sporten je pols niet traint. En daar begon de ellende. Ontstoken, overbelast, of wat het dan ook is. Het doet in ieder geval schreeuwend zeer.

Huisarts bezoekje levert ontstekingsremmers op en een bezoekje aan de physio. Deze begint gelijk te oefenen en inderdaad; de volgende dag is de pols nog dikker en doet het nog meer pijn. Op zaterdag is het niet uit te houden en het volgende bezoekje aan een huisarts is een feit. Deze praat even met ons en stuurt ons met het bekende kluitje naar de muur.

Weer naar de eigen huisarts die een verwijsbriefje schrijft. Twee weken later kun je terecht in het VU. Bij een of ander kliniekje kunnen we 3 dagen eerder terecht. Weer 3 dagen eerder zitten we op de spoedeisende hulp omdat de pijn (inmiddels in 2 armen) ondragelijk is. Met wat extra pijnstillers keren we huiswaarts. Echt geholpen voelen we ons niet. Melek’im zeker niet want die kan inmiddels helemaal niets meer met ‘r handen. Toch vrij cruciale onderdelen in het dagelijks leven.

De kliniek verwijst ons door naar de fotoservice en we maken een nieuwe afspraak voor weer een week later. Stiekem besluiten we om de afspraak met het VU ook te laten doorgaan en de gemaakte foto’s daar te presenteren. Weer wat tijd gewonnen. Beetje jammer dat het VU een afspraak gemaakt heeft met een verkeerde afdeling… Wel kunnen ze ons nog op het hart drukken dat ze niet zo blij zijn met ons eigen initiatief. Op de foto’s blijkt niet duidelijk wat er aan de hand is en we worden geadviseerd om een MRI te laten maken. Dat kan 4 tot 6 weken duren en dan kun je 2 weken later een afspraak maken met een specialist.

Melek’im tiert en vloekt en ik kan ‘r geen ongelijk geven. Wat is dit voor een land? Als ik in Turkije zou zijn zou ik naar een ziekenhuis gaan en heb ik de volgende dag een MRI.

Ik ben ook behoorlijk verbijsterd dat je ruim 2 maanden van de ene dokter naar de andere zou kunnen lopen met pijn in je polsen zonder dat er ook maar iets gebeurd.

Maar ja, dat krijg je als iets gratis is he?

Hansadutta

Rodin’s poort naar de hel

We klagen wat af met mekaar. Wat is het koud. Wat is het heet. Nou, ik vind het precies goed. Als het koud is ga ik wel in een lekker warm bad zitten. En als het te heet is ga ik wel in een lekker koel bad zitten.

Nee denk dan eens aan mosselen. Als je aan een wezen kunt zien dat het een kutleven heeft dan is het wel aan de mossel. Z’n hele leven probeert ie zich stevig vast te houden. Altijd maar tegen die stroom vechten. Dan zijn er nog vogels en vissen die je proberen op te vreten. Je bouwt een pantser om je heen en slaat je met de moed der wanhoop door het leven.

En wat voor een leven? In dat stille hoekje vraag je je af waar je het allemaal voor doet. Wat heeft het voor zin? Ook het sociale leven geeft weinig bevrediging. Je kunt wel allemaal op dezelfde rots gaan zitten plakken maar echte goeie gesprekken zijn dun gezaaid. Nogal gesloten types he, mosselen? En die koetjes en kalfjes gaan op een gegeven moment zo tegenstaan dat je met je linker buurman de grijze massa van je rechter buurman in wilt slaan maar dat lukt niet want je hebt geen handen of iets anders handigs.

En alsof dat miserabele bestaan niet genoeg is wordt je aan het eind van je leven van je rots gerukt en in een plastic zak gestopt. En natuurlijk weer geen plekje aan het raam. Maar de temperatuur is lekker en je buurman is er gelukkig ook. Ja, je kunt nou eenmaal niet zonder goede vrienden. Zo zit je te wachten totdat een klein mensenkindje jou de allerleukste vindt en je in zijn aquarium zal deponeren alwaar je je oude dag op je gemak kunt slijten.

En inderdaad. Daar ga je. In een lekker koud bad word je even schoongespoeld want echt hygiënisch is zo’n plastic zak met 30 van die slijkmosselen nou ook weer niet. Ook voor het eten wordt al gezorgd. Ruik je het? Komt ook goed uit want 3 dagen zonder levert wel een knorrend maagje op. En daar ga je dan. In een lekker warm bad.

Lekker warm? Holy fuck. Zeg maar liever godsgeslagen heet. Ik wil eruit! Met al je kracht breek je je schelp open zodat het kokende water over je zachte lijf stroomt en je realiseert je dat je leven op een gruwelijke manier aan het eindigen is. Seconden lijken wel weken en je wenst dat je eigenlijk een minuutdier was. Je schreeuwt het uit van de pijn.

In een laatste ogenblik zie je je vrienden die ook hun schelp hebben proberen te verlaten. Hun lichamen verwrongen en verscheurd door hun eigen samentrekkende spieren . Het schouwspel is te gruwelijk voor woorden.

Maar wel lekker gegeten met oudjaar.

Hansadutta

Doei!

Bij deze wil ik u graag op de hoogte stellen van het volgende geheime complot. U was al op de hoogte van virussen die uw webcam overnemen en de beelden van uw huiskamer doorzenden naar een zekere Bill G. En van het opslaan van uw internet gedrag van u en de uwen. Alsmede het scannen van uw e mail. Of het tracken van uw mobiele telefoon. Of het meeluisteren met uw telefoon terwijl u denkt dat ie uit staat. Of waarom Sadam zonodig berecht moet worden op een plaats waar hij dood gemaakt kan worden in plaats van het veilige Den Haag. (Ik had z’n autobio zo graag willen lezen maar die zal wel niet meer geheel zijn visie op de gebeurtenissen weergeven.) En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Waar ik nog niet van op de hoogte was waren die andere spionnen die zich in mijn huis bevinden. Ogenschijnlijk onschuldig maar o zo geniepig aanwezig.

Ik werd er op gewezen door mijn gesprekspartner bij mijn sollicitatie bij de NUON. Met de onschuldige vraag over hoe een koelkast werkt leidde hij het verhaal in. “Ja, die koelkast van u springt inderdaad af en toe aan. En wat gebeurt er dan met de stroom?” “Die vertoont een piek.” “Inderdaad een piekje ja. En die kunnen we meten. En als de koelkast afslaat krijgen we weer een piekje. En ook die kunnen we meten. Die meting kunnen we opslaan en daaruit kunnen we dus zien of uw koelkast niet een beetje veel stroom gebruikt. We kunnen u dan een brief sturen waarin we u adviseren om een zuinigere koelkast te kopen.” “Is dat niet een beetje een inbreuk op mijn privacy? Ik zit daar niet echt op te wachten.” “Dat lijkt me ook niet. Maar we KUNNEN het wel.”

Toch nog wat nuttigs geleerd van al dat nutteloze solliciteren. Niet dat ik er keihard mee bezig ben maar ik begrijp het toch niet zo goed. Dat gehop van monsterboard laat zich samenvatten als: “Hop hop hop, van den regen in den drop.” “Vitae is zeker redelijk vitaal maar kakelt als een kip zonder kop. Manpower heeft misschien wel power maar er werken voornamelijk vrouwen. En de overige bureautjes kunnen wat mij betreft helemaal in die bak naast MIJN bureautje. Maar het maakt ook niet meer uit. Sinds mijn baas z’n ontslag heeft genomen is de sfeer 1000 maal beter en het werk een stuk uitdagender. En er wordt ook nog eens wat meer gereisd. Inmiddels kunnen ook Slowakije, Bahrein en Slovenië in het rijtje “Ik heb getwijfeld over ……”

Wat mijn hart helemaal vervuld van vreugde is het feit dat we nu ook een opdracht in Brazilië hebben gekregen. Nu worden de mooiste reisjes meestal weggegeven aan diegenen die wat meer stroop smeren bij het management maar voor deze ga ik me niet zomaar laten passeren. Ik heb altijd al een keer naar Brazilië gewild. Altijd al een heel romantisch beeld van gehad. Misschien zelfs wel een potentiële kandidaat voor emigratieplannen.

In principe was ik al aangenomen bij de NUON en ook heel blij daarmee want ze stonden in de top 50 van bedrijven die goed met hun werknemers omgaan. Ik zag het helemaal zitten. Totdat ze me een contract opstuurden met een salaris dat maximaal zou kunnen uitgroeien tot een bedrag dat lager was dan mijn laagste verwachting! En dat in deze tijd!

Ik was geschokt. In principe doe ik niet moeilijk over een laag salaris maar dit was belachelijk. Ik voelde me zelfs zo beledigd dat ik erover getwijfeld heb om mijn energie elders te gaan betrekken. Maar daar had ik de energie niet voor. Ze hadden me vast ook nooit naar Brazilië laten gaan.

En dus zeg ik: De groeten,

Hansadutta

Ja, dat was het dan! Echt hoor. Geen grap...

Meer dan 1300 hits hadden we op een topdag. Jarenlang amuseerden wij u met onze fantastische schrijfsels. Aan de wieg van hoeveel glimlachen, gefronste wenkbrauwen, en brokken in kelen zullen we wel niet gestaan hebben.

Niemand kan toch vergeten zijn hoe verbrijzelend we uithaalden naar het toenmalig bijzonder machtige WNW dat weblogs kon maken en breken totdat opt met een subtiel speldeprikje de lucht uit deze ballon liet ontsnappen. Een meewarige glimlach krult wederom mijn gezicht. Om niet te spreken over die warme golf van hugs die door het land heen trok nadat we deze allerhartelijkste vergeten vorm van begroeten eens in het zonnetje zetten. Of de aktie “oppersoonlijketitel komt naar u toe deze zomer” met de traditionele epische fietstocht van Zoe en ondergetekende.

En stond u niet te juichen toen we Robijn, de mooiste weblogster aller tijden, in onze armen sloten? Doe dat maal 10 en u bent nog lang niet in de buurt van onze blijdschap. Eindelijk hadden we daar onze vierde musketier. En GOED dat dat pakje d’r stond…..

En nu gaat deze rots in de weblogbranding dan toch zijn plek vinden in de stille wateren.

Na mijn aankondiging verwachtte ik een stroom van “Ach nee, doe dat toch niet” vanuit alle hoeken van het land en vrouwen die zich spontaan zouden aanbieden voor van alles en dan nog wat. Zo gaat dat tenslotte zag ik regelmatig op weblogs die wel 4 keer per jaar stopten. Iedere keer weer een tranendal. En iedere keer maar dunnetjes weer beginnen met iedere keer een wat minder verzorgde layout en slappere verhaaltjes.

Maar zo zitten wij niet in elkaar. Als wij zeggen dat we ergens mee stoppen dan stoppen we ook. Gewoon in 1 keer de stekker eruit, want we moeten door. Door met dat boek dat er nu eindelijk kan komen. Als ik u was zou ik nog maar gauw even gaan lezen want nu is het nog gratis! Al die wijsheid die we de afgelopen jaren met u gedeeld hebben. Bent u dan niet eens een beetje triest dat dat allemaal verdwijnt?

Hansadutta

En volgens mij ben ik getrouwd

Jawel, het is dan toch gebeurd. Zoveel mogelijk richting die 40 proberen uit te stellen maar vanaf mijn 38^e ben ik dus niet langer vrij. Gebonden door goud.

Tja, zelf heb ik niet zoveel met trouwen. Is haar feestje. Met af en toe zeer veel moeite heb ik aanschouwd dat het ruime budget zonder problemen op ging aan allerlei voor mij onbegrijpelijke frutsels. Zelfs mijn morele bezwaren tegen alles wat met stropdassen en pakken te maken heeft moesten eraan geloven. In smoking gehezen uitte ik het evet woord. Op een gegeven moment leg je je er ook maar bij neer dat je er niets over te zeggen hebt.

En gelukkig maar dat ik er niets over te zeggen had. Het resultaat was dan ook geweldig. Een hollywood wedding op het water. U heeft wat gemist. Boottochtjes, vuurwerk, drama, een heerlijke maaltijd, veel dansende uitbundige Turken, een aantal bezopen Hollanders en ga zo maar door. Het was een heel geregel, maar ik ben wel blij dat we op 1 van de mooiste plekken ter wereld getrouwd zijn. De foto’s spreken voor zich lijkt me.

En dan is er nog de vraag die eenieder op z’n lippen brandt; Ga je nou eindelijk eens wat meer schrijven Hansadutta?

Nee. Ik weet het niet. Ik denk het niet. Voorlopig niet in ieder geval. En misschien waarschijnlijk niet meer oppersoonlijketitel. Het is gewoon te druk. De trouwerij, de enorme renovatie van mijn kasteel in zuid frankrijk, het leren van Turks, en sinds het ontslag van mijn baas is er ook op het werk geen tijd meer. Aan de ene kant jammer maar hoe leeg het virtuele leven is, zo vol is het echte leven.

Ja. U leest het goed. Oppersoonlijketitel gaat in de uitverkoop. Honderden logjes mogen voor een spotprijs weg. En een mooie dat er tussen zitten… Ook wel ongelofelijk slechte betweterige en zeurderige maar zo zijn we nou eenmaal ook.

Ja. Het was leuk. Maar we moeten verder. Of er moet natuurlijk een sponsor opstaan die ons (of mij alleen) zoveel betaald dat we (of ik) de baan kunnen opzeggen?????

Bieden vanaf 4000 euro/maand.

Hansadutta wacht in spanning af.

Iedereen aan de pil!

Kun je dan niets meer eten? Persoonlijk ben ik helemaal dol van paling. Lekker gerookt of misschien nog wel lekkerder; in veel echte boter gebakken. Nee, geen kruiden of zo. Dat is helemaal niet nodig. Het water loopt me alweer in de mond als ik denk aan de heerlijkheden die ik laatst op de zwarte markt kocht. Of aan het broodje dat ik at tijdens de fantastische tocht rond het ijselmeer. Dat was pas genieten! Meer verlang ik niet van dit leven.

Bij de visboer had ik al een beetje opgelet hoe je een gerookte paling van z’n ruggengraat en huid ontdoet. Scherp mesje en 3 vlotte bewegingen en je hebt twee prachtige stukjes filet. Want dat knabbelen aan die graat vind ik net effe minder.

Maar deze luxe heeft een behoorlijk prijskaartje. En als echte Hollander die graag alles voor zo min mogelijk wil hebben ga ik dus op zoek. Je probeert eens een vacuüm pakje uit de koeling bij de Lidl. En inderdaad. Dat is werkelijk niks. Je vraagt je af of je misschien vergeten bent om de verpakking te verwijderen. Of dat deze paling op het condoomdieet geleefd heeft. Een niet zo bekende variant van het kaasuienstok dieet. Wat overigens ook al niet zo aansloeg.

Bij de Ven kocht ik een pak uit de diepvries. En dat was al beduidend beter. Er stond ook al een bootje op en het woord Volendam. Ze hebben dan wel geen verstand van muziek, maar weten wel hoe een vis hoort te smaken. Toch is het niet hetzelfde.

En dat blijkt ook wel te kloppen. De gemiddelde kip in de supermarkt heeft meer doping gekregen dan een topwielrenner, in een tomaat zit meer water dan er in heel Zambia te vinden is, een plakje ham heeft een 3 mm dikke beschermlaag gel (En zeker niet van L’Oreal, want dat bent u niet waard.) en de diepvriesgamba’s zijn eigenlijk gemanipuleerde sprinkhanen.

En nu is zelfs het heiligste van het heiligste onteerd. Het heeft zelfs een naam. Plofpaling. In 7 van de 11 voorverpakte palingen wordt water en eiwit gespoten. Tot wel 10% van het gewicht! En natuurlijk mag dat gewoon. Als je het maar op de verpakking zet. Wat een waanzin. Waarom verkopen ze niet gewoon varken met een palingsmaak? Kan vast nog beter smaken dan verse paling. Waarom houden we überhaupt de schijn nog op dat we iets natuurlijks eten? Stop het gewoon in een pilletje. Wat een problemen zou dat wel niet uit de wereld helpen. Voor iedereen een op maat gemaakt medicijn. Trek in chocola, maar geen zin in afvallen? Geen tijd om te koken? Geen geld voor een keuken? En wat niet te denken van al die weilanden die niet meer nodig zijn? Wat zouden we daar een hoop golfterreinen van kunnen maken. Dan zou golf voor iedereen een heerlijke wandeling kunnen verpesten. En denk eens aan de derde wereld. Geen eten? Hier, neem een gemarineerde reerug van me. Of liever een Indische rijsttafel? Ja, lekker he? Hier heb je er ook een paar voor de rest van het dorp.

Misschien wordt het tijd voor een politieke partij.

Hansadutta,

Is er een keuze?

Bouwval gezocht

Heeft u ook zo’n enorm laag beeld van Engelsen? Net als Volendam. Daar heb ik gewoon een enorm negatief gevoel bij. Onverstaanbare cokesnuivers. Wist u trouwens dat het een anagram is van "vol maden"? Iets wat ik bij de visboer voor me houd totdat ie WEER over dat voetbalelftal van ze begint. Hij spuugt nog een keer extra op m’n broodje haring en met een wederzijds gevoel van gnuif splitsen onze wegen.

Maar ik heb iets tegen Engelsen. Ik ben enorm blij dat er een zee tussen ons zit. Om mijn mening samen te vatten: Ik vind het een smakeloos, lelijk, arrogant, eigenwijs, agressief en daarbij OERdom volk. Best linke eigenschappen in combinatie met dat pislauwe schuimteloze bier van ze.

Maar het levert soms leuke TV op. Zo kijk ik bijzonder graag naar Bouwval gezocht. Mede omdat ik bezig ben om mijn eigen bouwval op te knappen en graag leer van andermans fouten.

Genoten heb ik weer gisteren. Voor 450.000 euro koopt een echtpaar een huis en besluit dat op te knappen om het vervolgens voor 700.000 euro weer te verkopen. Klinkt goed. Dat klinkt zeker goed. Dat zou ik ook wel willen. Joanna heeft echter een gat in d’r hand waar oceanen van geld in passen. En een grenzeloos vertrouwen in d’r eigen smaak en architectonische vermogens. Vandaar dat er midden in het huis een Japans bad moet komen. Een wat? Zo’n bad waar je alleen maar gehurkt in kan zitten. Oh. Net als de begeleidend expert denk ik "Oei". Maar alle goede raad wordt in de wind geslagen en het managerspaar sloopt het hele huis om het vervolgens weer op te bouwen. Joanna laat de flapjes flink wapperen en 4 weken later moeten ze hun eigen huis verkopen omdat het geld op is! Ha ha ha. Wat een sukkels!

Het echtpaar neemt hun intrek bij een paar vrienden en na 3 weken wonen ze boven de plaatselijke pub die ze frequent frequenteren. Ik geniet me rot van het beteuterde gezicht van J die haar wenkbrauwen niet meer kan epileren omdat de epileur "ergens" in een koffer zit. "Maar we gaan gewoon door en maken er een enorm succes van." En inderdaad; de keuken waar ze 6.000 euro voor hadden begroot wordt aangeschaft voor 24.000 euro. Het budget zit "in het hoofd" van de man die daar wel de nieuwste pentium moet hebben om de draaikolk bij te kunnen houden. "Ik ben van iedere penny op de hoogte."

Tenslotte komt het werk dan toch af. "En hoeveel denken jullie uitgegeven te hebben?" "Ehm, dat ben ik een beetje kwijtgeraakt." Meer dan een ton teveel! De taxateurs hebben ook geen positief nieuws. Het is prachtig geworden maar het blijft een klein kuthuisje met een Aziatische tobbe in het midden. In het beste geval maken ze 7500 winst en in het slechtste geval zelfs 60.000 verlies. "Dat zal ze leren. De stomkoppen." Maar met een arrogante grijns op z’n gezicht vertelt de man dat ie de taxaties te laag vindt en dat ze al een veel hoger bod hebben. "Echt waar? Meteen doen!" is de oprecht enthousiaste reactie van de expert. Hoe anders is de mijne. "Hoe is het toch mogelijk dat zulke stomkoppen zoveel geluk hebben? Dat zou toch niet mogen?"

"We vinden het te laag. We wachten op een hoger bod."

Hoe vinden ze dat soort mensen?

Iedere week weer?

Op zo’n klein eiland?

Hansadutta

Eindelijk wat zinnigs

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di bibou

Ahp hu mah-na-mah-nap mahap nap mah
Mah-nap-mah-na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Ahp hu mah-na-mah-nap mahap nap mah

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di bidou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

(là il essaye de démarrer sa moto)

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di douMah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di bibou

Ahp hu mah-na-mah-nap mahap nap mah
Mah-nap-mah-na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Ahp hu mah-na-mah-nap mahap nap mah

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di bidou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

Mah-na-mah-na-mah-na nap na na nap mah
Nah nap na na

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

(là il essaye de démarrer sa moto)

Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi
Mah-na-mah-na
Tip ti dip ti
Mah-na-mah-na
Tip ti bidibi bidibi bidibi bidibidibidi dip di dou

The Muppets

Wat kost een glimlach?

Op (ironisch genoeg) 4 mei kreeg ik mijn bestelling binnen. Twee boeken over Auschwitz en nog maar een boek over de schaduwzijde van de Hare Krishna. Daarin leerde ik voor de zoveelste keer iets grappigs over Hansadutta. Of liever Hamsadutta zoals ie daar genoemd werd. Tijdens de koude oorlog vond ie het nodig om zichzelf te bewapenen en naar het schijnt heeft ie toen een oorlogsschip gekocht in de Filippijnen. Ja, een beetje paranoïde was ie wel.

Maar goed. Als ik het stapeltje aankopen zo eens bekijk ontkom ik niet aan 1 overeenkomst. De boeken zijn allemaal zo zwart als de nacht.

Wat is dat toch? Waarom kan ik niet iets vrolijks lezen? Ik heb er geen antwoord op. Ik ben een ramptoerist. Het verhaal van Rudolph Höss (De kampcommandant van Auschwitz, die op jeugdige leeftijd een pony genaamd Hans had. (ha ha)) is onvoorstelbaar. Zonder emoties noemt ie zichzelf de grootste massamoordenaar aller tijden. En daar is ook geen discussie over. Zijn “onderneming” vergastte 9000 mensen in 1 “topdag”. Gruwelend lees ik het.

Het is niet zo dat ik dag in dag uit lastig gevallen wordt door zwervers maar dat gebeurt toch regelmatig. Het deprimeert me. In het verleden wilde ik ze niet zien. Ik liep snel door zonder wat te geven. “Ze zullen het wel verzuipen of aan drugs uitgeven.” hield ik mezelf voor. Totdat me op een station gevraagd werd om een shaggie. “Tuurlijk. Draai er maar 1”. Hij vertelt me dat ie na z’n scheiding z’n huis en baan verloor en sinds een week op straat leeft.

Wat gebeurt er hier? Dit is een “normaal” mens die alles kwijt is geraakt en ik zou hem negeren. Natuurlijk kan ik z’n problemen niet oplossen maar als ie met een paar gulden weer een broodje kan kopen heeft ie vandaag tenminste weer wat gegeten.

Ik vergeet het voorval weer en ga door met mijn leven. Soms geef ik wel wat, de andere keer niet.

Na een jaar in Amsterdam geef ik het op. Ik loop naar de chinees. Er zit een dikke vrouw op een bankje. Ik noem mensen niet graag dik maar dit was gewoon een dikke vrouw. “Heeft u een euro voor me? Dan kan ik een ijsje kopen.” “Een euro? Ja hoor, die heb ik wel. Eet smakelijk!” Ik lach van binnen om de geweldige vraag en pak een euro. Voor een ijsje. Met een grote glimlach loop ik verder. Vanaf nu krijgt iedereen geld van me. Wat kan mij die stomme euro schelen?

Hansadutta

De grote verwarder

De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, m’n hoofd zit in de wolken. U begrijpt het al; mijn baas heeft zijn ontslag aangekondigd!

Een zucht van verlichting trekt door de zaal. Zijn woorden hangen nog in de lucht en iedereen denkt even na. Consequenties sijpelen door hoofden. Hoe ga ik hier een slaatje uit slaan? Dan wordt er bedacht dat ie gefeliciteerd moet worden en er gevraagd moet worden wat ie nu gaat doen.

Na de bla bla vult de afdeling zich weer. De stemming is lichtelijk uitgelaten. Een collega grapt dat het hem eindelijk gelukt is om m’n baas weg te pesten. Lichtelijk lachend vraag ik me af hoeveel waarheid er in deze grap schuilt. Dat ik niet de enige ben die het niet altijd eens is met mijn baas blijkt wel uit de reacties die zijn vertrek oplevert.

Niet dat ik een hekel aan m’n baas heb. Integendeel. Het is iemand met het hart op de goede plaats. Qua werk is het echter een heel ander verhaal. Er zijn 2 manieren om iets te doen. Of je nou stratenmaker bent, sloper, of manager; Er is altijd een “slimme” manier en er is een “domme” manier. In mijn geval is het resultaat hetzelfde. Er wordt een machine gebouwd. Alleen de weg naar die machine is enorm verschillend. En daarin verschillen we altijd van mening wat nogal eens tot een aanvaring komt waarbij ik me meestal moet aanpassen omdat hij nou eenmaal de baas is. Ik troost me met de gedachte dat MIJN bijnaam niet “De grote verwarder” is.

Maar dat is dus nog maar zeer tijdelijk. Een gedeelte van de taken van de grote verwarder krijg ik erbij. En dan zal moeten blijken of de verwarring te wijten is aan de verwarder of aan de verwarring.

Hansadutta